غم انگیز است پاییز و غم انگیز تر وقتی تو باشی و من برگ ها را با خیالت تنها قدم بزنم …

چنان مُردم از بعد دل کندنَت که روحِ من از خیرِ این تَن گذشت گلایه ندارم نرو گوش کن تو باید بدانی چه بر من گذشت زمانی که دیدم کجا میروی تقاصَت همین است عزیز دلم که بنشینی از کُشتنم بشنوی خود